تاریخ علوم پزشکی

مطالعات تاریخ پزشکی نشان داده‌اند که درمان اختلالات پوستی و حفظ زیبایی و سلامت پوست از دوران باستان در تمدن‌های مختلف مورد توجه بوده است.

در خصوص دستاوردهای پزشکان مسلمان در منابع تاریخ درماتولوژی خلأ تاریخی مشاهده می‌شد که پژوهش حاضر می‌تواند پاسخی برای این مشکل باشد.

نقش برجسته‌های سنگی تخت جمشید که آرایش مو و ریش را به تصویر می‌کشد شواهدی از دانش پیچیده علم آرایشی و زیبایی در امپراطوری ایران را نشان می‌دهد.

پزشکان ایرانی نقش مهمی در شناسایی بیماری‌های مختلف و درمان آنها با استفاده از مواد طبیعی داشته‌اند. در این راستا نقش دانشمندانی مانند ابن‌سینا و رازی در تشخیص و درمان اختلالات پوستی کمتر مورد توجه قرار گرفته است

در پژوهش حاضر شرح اختلالات پوستی و درمان‌های ذکرشده برای آنها در دو کتاب قانون و المنصوری مورد بررسی قرار گرفت.

ابن‌سینا و رازی در کتاب قانون و المنصوری به بسیاری از علائم بالینی و درمان‌های متنوع بیماری‌های پوست شامل گیاهان دارویی، داروهای معدنی، تغییرات سبک زندگی و رژیم غذایی و اعمال یداوی، اشاره کرده‌اند.

ابن‌سینا در کتاب قانون، فصل مجزایی به زینت اختصاص داده و بیش از 500 ماده طبیعی برای حفظ سلامت و درمان اختلالات پوست توصیه کرده و دسته‌بندی دقیقی از بیماری‌های‌ پوست داشته و به تدابیر پیشگیرانه برای درمان بیماری‌های پوستی تأکید داشته است. رازی نیز در کتاب المنصوری دیدگاه درمانی و گزیده‌ای از نسخه‌های دارویی متنوع و تجربه‌شده را ارائه داده است.

عناوین مختلفی از بیماری‌های پوست و مو و درمان‌های آنها در کتاب قانون و کتاب المنصوری ذکر شده است که نشا‌ن‌‌‌دهندﮤ توانمندی طب ایرانی در مدیریت بیماری‌‌های پوستی در فواصل قرن 10 تا 11 میلادی است.